1988’de az kalsın Eurovision’u kazanıyormuşuz, ama jürimiz bu şarkıyı değil Sufi’yi seçmiş. Halbuki sözler, müzik, koreografi, hepsi on numara! Harcanmış bir sanat eseri:
Küçük kızın konuşmasında gözyaşlarım sel oldu. Ben de hepinizi çok seviyorum uleen! :'(
Büyük müzisyenler için toplama çok albüm yapıldı. Bugüne kadar hiçbirisini beğenmemiştim ama bu albümle bu işe bakışım değişti. Artık Orhan Gencebay’ın müziğinin evrensel olduğunu kanıtlayan bir başka örnek de bu albüm olacak.
Albümün yarısı aslında beni ilgilendirmiyor. Ajda Pekkan, Hande Yener falan sonuna kadar dinleyemedim bile. Ama özellikle rock gruplarının coverları beni doğrudan ilgilendirdiği için hepsini dikkatle dinledim.
Benim gözümden albümden “en”ler:
En büyük ayıp Tarkan’ın “Hatasız Kul Olmaz” için cover yapma zahmetine girmemiş olması. Resmen orijinalini almış üzerine kareoke yapmış. Adam biliyor tabi ne yapsa güzel olacak. Lanet olasıca, olmuş da. Ama yaratıcı bir şey katmamış olması çok ayıp.
En büyük hayal kırıklığı Emre Aydın’ın “Bir Teselli Ver”i isyandan çok uzak hislere çekmesi olmuş. Şarkını tadının kaçması tadımı kaçırdı.
En takdir edilesi Manga’nın alıp “Ya evde yoksan”ı hiç çekinmeden kendi tarzına bu kadar harmanalaması. Youtube’da birisi yoruma “şarkının içine Korn kaçmış” demiş. 🙂 Aynen katılıyorum. Bu albüme bu kadar sert altyapı, takdir edilesi bir hareket. Riks budur!
En cuk oturmuş: “Gönül” adeta Duman coverlasın diye yaratılmış. Bunda Duman’ın şarkı seçiminin ve şarkıyı kendi tarzına yorumlamasının da payı var tabi.
En güzel şarkı: Athena – “Bir araya gelemeyiz”. Olmuş bu. Şarkıyı ilk dinlediğimde, “Erkin Koray mı lo bunu söyleyen?” şeklinde şaşırmışsam da, solodaki harika gitar tonu ve şarkının bütünündeki retro his taşları yerine oturttu. Bu şarkının daha güzel nasıl yorumlanabilir olacağını sorgulattı bana. Ellerine sağlık. Afiyetle tekrar tekrar dinliyorum:
Sizce hangi şarkı olmuş? Hangisi olmamış? Albüme yakışmayan ya da olsaydı iyi olurdu dediğiniz birisi var mı?
Büyük bir şirketim olsaydı kesin bütün toplantıları Ptesi sabah yapardım, yaptırırdım. Ptesi sabahları herkes gibi ben de moda zor giriyor, zor çalışıyorum.
İşim internet olduğundan çalışmadığım zaman yapacak şey çok. Haber okumak mı dersin, 8 tur facebook/twitter döngüsüne girmek mi dersin, yeni siteler keşfetmek mi, yeni müzikler aramak mı… Şimdi bir de yeni ülkeye taşındık diye sanırım ani yalnızlık dolayısıyla olsa gerek kendimi ifade ihtiyacına girdim tekrar. Bkz. hemen bu bloga başladım. Bkz. yetmezmiş gibi bugün bir diğer eski projeyi hortlattım:
Gören de işim gücüm yok sanır. Nispeten doğru da sanır. Her sene Temmuz ve Ağustos aylarında işler azalıyor. Sanıyorum şirketler de çalışanlarıyla birlikte tatile çıkıyor ve yeni proje gelişi neredeyse duruyor. Eylül gibi her sene olduğu üzere bu sene de rahatlatıcı bir patlama bekliyorum.
Diyeceğim o ki, vaktim bu aralar nispeten daha çok. Eski projeleri zombileyeceksem gün bugündür, di mi?
Benim için dönem dönem yeni müzik keşfetmek çok önemli. Müzik dinlerken sindirmeyi de seviyorum, yeni şarkılarla heyecanlanmayı da. Ama bunu yaparken gerçekten istediğim tarzda keşifler yapmak benim için çok ama çok önemli.
Bu ihtiyaç için en yaygın kullanılan site Last.fm. Bana göre last fm algoritması çok zayıf ya da çok genel eşleştirmeler yapıyor. Bu yüzden tavsiye etmiyorum.
Yeni müzik keşfetmek için
bir numara Pandora.com. Fakat 2007 yılında (kahrolasıca) telif yasaları yüzünden sadece ABD ve İngiltere’de yayın yapabilir hale geçti. Dolayısıyla ABD veya İngiltere’deyseniz çok şanslısınız. Çünkü Pandora sadece müzik türü değil, Music Genome Project dahilinde yaklaşık 400 özellik üzerinden eşleştirme yaparak size benzerleri buluyor. Size bir şarkı sunduğunda açıklıyor, diyor ki “size bu şarkıyı sunduk çünkü bu şarkı minor gamda, bayan vokalli, akustik kaydedilmiş, aksak ritimli, vs. vs.”. Ayrıca “bu şarkıyı beğenmedim”, “şu şarkıyı çok beğendim” gibi işaretlerle algoritmayı yönlendirebiliyorsunuz.
Pandora’ya yine de proxy ayarlarınızı değiştirip kendinizi ABD’den bağlanıyormuş gibi göstererek bağlanabilirsiniz.
Eğer bu zahmete girmek istemezseniz ya da teknik olarak bu işi kotaramazsanız da (çok daha zayıf olsa da) ikinci alternatifiniz Musicovery.com. En azından o anki modunuza göre bir radyo dinleyebilirsiniz. 2 eksenli mod grafiği bence yeterli oluyor. Hareketli/yavaş ve neşeli/karanlık eksenlerinde bir noktaya işaret ederk istediğiniz havada şarkılar çalmaya başlıyor. Ayrıca müzik türlerini de seçebiliyorsunuz. Genel olarak yeni grup değil ama şarkı keşfetmek için bence alternatiflerine kıyasla bir nebze daha başarılı. Ayrıca ruh haline göre seçim yapmak da benzeri olmayan bir özellik.
Müzik keşfetmek için sizin bildiğiniz güzel siteler varsa aşağıya yorum olarak yazıverin de hepimiz öğrenelim 🙂
Geçen akşam internetsiz, yatağı oldukça rahatsız motel odamızda Once(2006) filmini izledik. Göz açıp kapayıncaya kadar bitti. Benim gibi akustik ve unplugged aşığı birisi için harika bir film. Senaryo yalın ve sinemasal açıdan da iyi çekilmiş, “bir garip aşk hikayesi” diyebiliriz belki ama asıl müzikleriyle sürüklüyor. Zaten kendisine musical movie diyor ve 2012’de ABD’de ayrıca müzikale dönüştürülerek en iyi Müzikal ödülü almış.
Herşeyi bir kenara bırakırsak, film yalnızca müzikleriyle bile harika. Hiçbirşey olmasa şarkıları dinleyerek vakit geçer bile, ki zaten 85 dakikalık kısacık bir film. İzlerken hep keyif veriyor. Bütün karakterler olabildiğine gerçek ama eşimin çok sevdiği gibi “kimsenin kötü olmadığı” bir film.
Bu da filmin giriş sahnesinin başı ve bana göre filmin en güzel şarkısı:
[media url=”http://www.youtube.com/watch?v=JMqKOt7R_K8″ width=”520″ height=”340″] [spoiler title=”Spoiler yorumlar”]Filmdeki elemanın (adı yok, credits kısmında bile “guy” olarak geçiyor) gitarındaki yarık boyutuna gelmiş aşınma, kızın (“girl”) kıyafetleri o kadar güzel ayarlanmış ki karakterler herşeyiyle olması gereken yere cuk oturuyor. Zaten filmdeki bütün ayrıntılar bence harika yerleştirilmiş. Müzisyenlerin tiplerinden tavırlarına kadar da çok ince göndermeler yapmışlar. Özellikle genç yetenek davulcunun tip ve tavırlarında deja vu üstüne deja vu yaşadım.
Apayrı dünyalardan insanların müzik ile nasıl bağlandığını, bunu cinselliğe, ihanete, başka türlü bir çıkara dönüştürmeden nasıl sadece mutlu olmak için yaşadıklarını harika anlatıyor film. Belki de benim en derin aldığım mesaj buydu çünkü benim için de müzik bu demek.
Bunların yanısıra bence bugün dünyanın en büyük birkaç sorunundan birisi olan göçmenlik sorununa da güzel bir değinme şekli var. Normalde girmeye korkulacak bir apartmanda oturan göçmen kızın aslında piyanoda döktürüyor olması, sırf ailesine bakmak için sürdürmeyi seçtiği hayat, göçmenler üzerinde bütün dünyada yaygın olan önyargılara gönderme yapıyor.
[/spoiler]IMDB notu an itibariyle 7.9. Benim notum da kişisel duygusal etkilenmemle birlikte 8. İzleyin.