Geçen ay 14 gün Fas turu yaptık. Orda burda konuşup Türk’üm dediğim her vatandaş istisnasız Erdoğan’ı tanıyordu. Hatta bir tanesi Türkiye’nin yerini yurdunu bilmiyordu ama Erdoğan’ı kendi başbakanı gibi takip edip seviyordu. Başka birisi de abartıp “keşke ben de Türk olsaydım” diyerek bize ne kadar imrendiğini söylemişti.
Sırf Fas değil tabi. Öncesinde tanıştığım bir sürü Cezayir’li de Erdoğan’a hayranlığını dile getirmişti. Bu insanlar de “sokaktaki adam” değil, Fransa’da, İsviçre’de doktora yapan insanlar. Bunlardan da bir tanesi “keşke ben de Türk olsaydım” demişti.
“Ezilen müslüman ülkelerin önderi” gibi bir imajı var Ertoğan’ın bu gariban ülkelerin gözünde. Yok biz çok şanslıymışız da böyle hem ülkeyi kalkındıran hem batıya kafa tutan bi liderimiz varmış da, yok Atatürk olmasaymış ne güzel biz de Arapça okur anlar mışız da, halifelik kalkmasaymış müslüman alemi hala tek vücut olurmuş da…
Ak Parti işte tam olarak bu insanlara oynayarak bir nevi “2. Osmanlı” hedefine gidiyor. Bu iyi mi kötü mü tartışılır, sonuçta siyasi bir ideal ama hayatta genel prensip olarak kendinden ileride olan kişileri örnek almalı insan. Bizse “baş ol da istersen soğan başı ol” mantığıyla takılıyoruz. Sonra neymiş, “büyük Türkiye”… Avrupa Birliği, ilericilik, muasır medeniyet lafları bizim için amaç değil, birer araç. Asıl hedef olsa olsa geri kalmış ülkeler arasında göstermelik bir yıldız olmak.
16 senelik futbol kariyerinde amatör kümenin yıldız futbolcusu olmaktan ileri geçmemiş bir kişinin başbakan olduğu ülkede zaten olacağı budur. Vizyonumuz, “amatör kümede çok süper oynardı, az daha Fenerbahçe’ye transfer oluyordu” cümlesiyle gurur duymakla sınırlı.
Bir yanıt yazın